Πέμπτη 17 Μαρτίου 2011
Ρε μπαγάσα, περνάς καλά εκεί πάνω?
17 Μαρτίου 1988. Σαν σήμερα, ένας ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης και φιγούρα της εποχής αυτοκτονεί και αφήνει πίσω του δισκογραφία, κείμενα και απόψεις ξεχωριστές.
Ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστουτου 1949 στη Θεσσαλονίκη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος. Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε.
Στα δεκαοχτώ του έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής. Αρχικός στόχος του ήταν να περάσει στο τμήμα δημοσιογραφίας, την οποία άσκησε ερασιτεχνικά παράλληλα με τις σπουδές του. Σε κάποιο άρθρο του σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άσιμος κι έκτοτε το καθιέρωσε. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έφτιαξε ένα φοιτητικό θεατρικό εργαστήρι, παίζοντας Αριστοφάνη, Μένανδρο, Μολιέρο.
Τότε αγόρασε και την πρώτη του κιθάρα. Σχεδόν από την Α' Γυμνασίου έγραφε στιχάκια και ποιήματα, αλλά ποτέ δεν είχε εκδηλώσει καμία έφεση προς τη μουσική. Αυτοδίδακτος μουσικός, άρχισε εμφανίσεις σε μικρές μπουάτ. Ανυπότακτος, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις της λογοκρισίας για τα τραγούδια του και τα λεγόμενά του. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην Ασφάλεια. Όταν τον άφησαν, η ταυτότητά του είχε χαθεί. Δεν έβγαλε άλλη, παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα, οπότε κατάφερε να του εκδώσουν μία ταυτότητα στο όνομα Άσιμος, με τη «διευκρίνιση» στο σημείο του θρησκεύματος: Άνευ θρησκεύματος.
Το 1973, και χωρίς πτυχίο, κατέβηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα, σε συνεργασία με τραγουδιστές, ηθοποιούς και συνθέτες, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με μουσική, κείμενα, σκετς και ντοκουμέντα κόντρα στο κατεστημένο: «5η εποχή», «11η εντολή», «Χνάρι», «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», «Σούσουρο». Ανάμεσα στους τότε συνεργάτες του, πολλά και γνωστά ονόματα: Γκαϊφύλιας, Τραντάλης, Πανυπέρης, Φινίκης, Μουζακίτης, Σπυρόπουλος κ.α.
Το 1975 κυκλοφόρησε τα πρώτα του τραγούδια σ' ένα δισκάκι 45 στροφών (Ρωμιός- Μηχανισμός). Παράλληλα άρχισε την έκδοση «παράνομων» κασετών, που ηχογραφούσε και διακινούσε μόνος του στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι, στο Λυκαβηττό. Δημιούργησε την «Exarchia Square Band» και συμμετείχε σε συναυλίες, κοινωνικοπολιτικές εκδηλώσεις, μουσικοθεατρικά σχήματα, θέατρο του δρόμου, διάφορα δρώμενα. Κατά καιρούς, συνεργάστηκε με πολλά σχήματα και καλλιτέχνες.
Το 1977 φυλακίστηκε για δύο μήνες, μαζί με άλλους πέντε εκδότες - συγγραφείς, με επίσημη κατηγορία: «εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο». Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» και το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, με τίτλο «Ξαναπές το», σε τέσσερα τραγούδια του οποίου συμμετείχαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Χαρούλα Αλεξίου.
Περίπου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην οδό Καλλιδρομίου. Ήταν ο «Χώρος Προετοιμασίας» όπως το ονόμασε, αλλά και διαμονής, αφού αυτό ήταν και το σπίτι του. Εκεί έγραφε, συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνίδια για παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα κατασκευής γνωστών του, κασέτες δικές του κυρίως, φωτιστικά, πήλινα, κάρτες παλιές και πολλά άλλα.
Το 1987 οδηγήθηκε βιαίως σε ψυχοθεραπευτική κλινική και λίγο αργότερα στις φυλακές Κορυδαλλού, με την κατηγορία του βιασμού. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα γι' αυτή την αβάσιμη κατηγορία, που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Η εκκρεμούσα δίκη, μαζί με τ' άλλα προβλήματα που ήταν πολλά, συσσωρεύτηκαν μέσα του... Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας, στις 17 Μαρτίου του 1988 βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του.
Μετά θάνατον, κυκλοφόρησαν δύο ακόμη δίσκοι του: «Το φανάρι του Διογένη» με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου και το «Γιουσουρούμ - Στο φαλιμέντο του κόσμου», με τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Πηγή : sansimera.gr
Το σκέπτονται οι πολιτικοί να καθίσουν στις θέσεις των επισήμων στην παρέλαση της 25/3
Το σκέπτονται οι πολιτικοί να καθίσουν στις θέσεις των επισήμων
Ο ερχομός της Εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου αγχώνει αρκετούς υπουργούς και βουλευτές, αφού βρίσκονται ενώπιον ενός σημαντικού διλήμματος: να παραστούν στην καθιερωμένη παρέλαση, καθήμενοι στις θέσεις των επισήμων και μετέχοντας στις λοιπές εορταστικές εκδηλώσεις, ή να προτιμήσουν εκείνη την ημέρα να βρίσκονται για διακοπές με την οικογένειά τους ή κλεισμένοι στο σπίτι; Πολιτικοί κυρίως από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. φοβούνται πως εκείνη την ημέρα ο κόσμος θα τους αποδοκιμάσει στις εκλογικές τους περιφέρειες. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, όπως αναφέρει δημοσίευμα της Espresso, που παραδέχονται ότι φοβούνται έντονους προπηλακισμούς, λόγω της οικονομικής ανέχειας και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κόσμος. «Οι πολίτες μέχρι ένα σημείο έδειχναν να κατανοούν ότι θα πρέπει να γίνουν θυσίες και σιωπηρά υπέμεναν τα μέτρα που λαμβάναμε κατόπιν παροτρύνσεως του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον τελευταίο καιρό όμως δείχνουν πλέον να μη συναινούν και πιστεύουν ότι αφενός δεν πληρώνουν όσα θα έπρεπε οι έχοντες και αφετέρου πως η εφαρμογή του μνημονίου ενδεχομένως να μη φέρει τελικά τα επιθυμητά αποτελέσματα», δήλωνε χαρακτηριστικά πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε μνημειώδης έχει μείνει η φράση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου από το βήμα της Ολομέλειας του Κοινοβουλίου «θα μας πάρουν με τις πέτρες», σε περίπτωση που δεν υπάρξουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η αλήθεια είναι, όπως αναφέρει η εφημερίδα, πως και κατά το παρελθόν οι παρελάσεις αποτέλεσαν μια καλή ευκαιρία διαμαρτυρίας για πάσης φύσης σωματεία ή ομάδες, αλλά τώρα η κατάσταση μοιάζει να είναι ανεξέλεγκτη. «Όταν έδειραν τον Κωστή Χατζιδάκη στην δεν το έκαναν επειδή είχαν κάτι εναντίον του, αλλά επειδή στο πρόσωπό του έβλεπαν το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί ανήμερα της 25ης Μαρτίου σε κάποια περιοχή της Ελλάδας;», αναρωτιούνται οι πολιτικοί.
Γιαούρτωσαν τον Πάγκαλο!
«Μπαρούτι» μυρίζει για ακόμα μία φορά η ατμόσφαιρα στην Κερατέα, καθώς νέα επεισόδια σημειώθηκαν μεταξύ κατοίκων και δυνάμεων των ΜΑΤ. Στο μεταξύ, γιαούρτι δέχθηκε ο Θεόδωρος Πάγκαλος σε ταβέρνα των Καλυβίων.
Το βράδυ της Τετάρτης έληγε το τελεσίγραφο των κατοίκων για απομάκρυνση των ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων. Όπως προκύπτει από αυτόπτες μάρτυρες, εκρήξεις ακούστηκαν στην περιοχή, ενώ εκατοντάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στο ΒΙΟ.ΠΑ. και την λεωφόρο Λαυρίου.
Νωρίτερα, εξαγριωμένοι πολίτες της περιοχής πέταξαν γιαούρτια στον Θεόδωρο Πάγκαλο την ώρα που βρισκόταν για φαγητό σε ταβέρνα των Καλυβίων.
Οι κάτοικοι φώναξαν συνθήματα, ενώ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αποχώρησε από το κατάστημα -το οποίο ανήκει σε υποψήφιο του συνδυασμού της γυναίκας του στις δημοτικές εκλογές- με την συνοδεία ανδρών των ΜΑΤ.
Star.grmadata.gr
Σαν Σήμερα: 17/03/2011
461 μ.Χ: Πεθαίνει ο Άγιος Πατρίκιος.
1787: Γεννιέται στη Γερμανία ο φυσικός Γκέοργκ Ζίμον Ομ, που έφερε την αντίσταση ως μονάδα στο ηλεκτρικό ρεύμα.
1834: Γεννιέται ο Γκόντλιμπ Ντάιμλερ, ο γερμανός εφευρέτης της ντιζελομηχανής, σχεδιαστής της πρώτης μοτοσικλέτας και συνιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας Mercedes.
1861: Η Ιταλία κηρύσσει την ανεξαρτησία της και ανακηρύσσεται Δημοκρατία.
1929: Η General Motors αποκτά τον έλεγχο της γερμανικής Opel.
1932: Ανοίγει η αυλαία του Εθνικού Θεάτρου με διευθυντή τον Ιωάννη Γρυπάρη. Πρώτος σκηνοθέτης ο Φώτος Πολίτης, πρώτο έργο «Αγαμέμνων».
1934: Η Πάντειος Σχολή εγκαινιάζεται στη Συγγρού.
1944: Γεννιέται ο διάσημος κοντός του Χόλιγουντ Ντάνι Ντεβίτο.
1984: Ενώνονται εις σάρκαν μία η Χριστίνα Ωνάση και ο Τιερί Ρουσέλ, σε έναν από τους πλέον πολυσυζητημένους γάμους.
Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011
Τι θέλει να πει ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ???
Μια παρέμβαση για το φοιτητικό κίνημα μπορεί να παραξενέψει πολλούς και δεν θα αδικήσω όλους εκείνους που θα σκεφτούν πρώτα πρώτα αν υπάρχει σήμερα φοιτητικό κίνημα και ποιους εξυπηρετεί και δεύτερον αν το χρειαζόμαστε. Το πρώτο ερώτημα θα χωρούσε πολλή συζήτηση και πολλές απαντήσεις. Για το δεύτερο, όμως, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Το χρειαζόμαστε. Και καλύτερα να θέσω το ερώτημα διαφορετικά. Τι είδους φοιτητικό κίνημα χρειαζόμαστε; Έχουμε ανάγκη απο ένα φοιτητικό κίνημα νέας γενιάς. Δυναμικό, υγιές και ανεξάρτητο που να μπορεί να διεκδικεί καλύτερες σπουδές, καλύτερα πανεπιστήμια και ΤΕΙ κάθε μέρα. Ένα φοιτητικό κίνημα για τους φοιτητές. Και όχι για να βολεύεται και να βολεύει. Η φοιτητική ενασχόληση με τα κοινά είναι απαραίτητο να εκσυγχρονιστεί, να προσαρμοστεί στην εποχή μας, να εξυπηρετήσει αποκλειστκά και μόνο το στόχο για τον οποίο είναι προορισμένη, να κάνει τη ζωή του κάθε σπουδαστή και του κάθε φοιτητή καλύτερη. Άρα χρειαζόμαστε το φοιτητικό κίνημα που δεν έχουμε σήμερα.
Φυσικά δεν ανακαλύψαμε τη φωτιά. Κάποιοι θα πουν ότι ζητάμε το αυτονόητο. Ναι, μπορεί να είναι αυτονόητο δεν είναι, όμως, και η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή. Και επιπλέον, σ’ αυτό τον τόπο πληρώσαμε και πληρώνουμε με μεγάλο κόστος για όλες εκείνες τις φορές που δεν χωνέψαμε το αυτονόητο, που δεν παλέψαμε αρκετά για να βάλουμε το “έτσι χρειάζεται να γίνει”, πάνω από το “δεν βαριέσαι, έτσι μας βολεύει”. Και λέμε και κάτι πιο σημαντικό: εμείς πιστεύουμε ότι τα πράγματα μπορουν να γίνουν έτσι όπως χρειάζεται να είναι και είμαστε έτοιμοι και να τα κάνουμε. Αν δεν το κάνουμε εμείς και αν δεν το κάνουμε τώρα, τότε θα έχουμε αφήσει άλλη μια ευκαιρία να πάει χαμένη.
Κάποιοι ίσως παραξενευτούν και ίσως άλλοι βιαστούν να διαπιστώσουν ότι ως πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ , της οποίας η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για 25 χρόνια είναι πρώτη δύναμη στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ δεν δικαιούμαι να ομιλώ. Δυστυχώς για εκείνους θα τους διαψεύσω εύκολα πρώτον γιατί η δική μας παράταξη ήταν πάντα στην πρωτοπορία, φορέας των αλλαγών, δεύτερον γιατί εμείς ως η πρώτη και η πιο πολυπληθής δύναμη έχουμε την ευθύνη να ηγηθούμε της αλλαγής που χρειαζόμαστε και τρίτον γιατί ήδη έχουμε ριζοσπαστικές θέσεις. Σίγουρα έχουν γίνει λάθη. Απο τη στιγμή όμως που αναγνωρίζονται και τα λάθη και η ανάγκη για αλλαγή, είναι σημαντικό να διακρίνουμε πώς και με ποιους μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά.
Εμείς στη δική μας οργάνωση πήραμε αποφάσεις με τις οποίες αποκλείουμε τους αιώνιους φοιτητοπατέρες απο συμμετοχή στα όργανα των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ. Με τη νέα πρόταση παιδείας που διαμορφώθηκε ανοιχτά στο διαδίκτυο προτείναμε την κατάργηση της ΕΦΕΕ και τη λειτουργία νέου ενιαίου οργάνου. Είναι απαράδεκτο το κεντρικό όργανο του φοιτητικού κινήματος να μην λειτουργεί, να μην συζητιούνται τα καυτά θέματα που μας απασχολούν σε κεντρικό επίπεδο και οι Έλληνες φοιτητές να μην εκπροσωπούνται στο εσωτερικό και διεθνώς. Ζητάμε οι φοιτητικές εκλογές να γίνονται κάθε δύο χρόνια, ώστε οι φοιτητικές οργανώσεις να μην είναι εκλογικοί μηχανισμοί. Θεωρούμε απαραίτητο να υπάρξει νέος νόμος για τη λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων.
Δεν μπορούμε να συνεχίζουμε με ό,τι κληρονομήσαμε απο το ‘74, το ‘80 το ‘90. Ό,τι προχώρησε προχώρησε και ό,τι απέμεινε είναι σήμερα βαρύδιο για το φοιτητικό κίνημα. Ο νόμος Γιαννάκου περιόρισε το ρόλο των φοιτητών στη συνδιοίκηση των πανεπιστημίων, δινόντας τους ρόλο κυρίως στα φοιτητικά ζητήματα. Τώρα είναι η ώρα για νέα τολμηρά βήματα. Ούτε η ηλικία μας, ούτε η εποχή επιτρέπουν τη στασιμότητα. Καλούμε, λοιπόν, τις υπόλοιπες πολιτικές νεολαίες, την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, τις Συνόδους των Πρυτάνεων κατι των Προέδρων των ΤΕΙ σε έναν ανοιχτό διάλογο για ένα φοιτητικό κίνημα νέας γενιάς.
* Ο Παπαμιμίκος Ανδρέας είναι Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ
Προσέξτε λίγο το άρθρο του.... "Έχουμε ανάγκη απο ένα φοιτητικό κίνημα νέας γενιάς. Δυναμικό, υγιές και ανεξάρτητο που να μπορεί να διεκδικεί καλύτερες σπουδές, καλύτερα πανεπιστήμια και ΤΕΙ κάθε μέρα. Ένα φοιτητικό κίνημα για τους φοιτητές. Και όχι για να βολεύεται και να βολεύει. Η φοιτητική ενασχόληση με τα κοινά είναι απαραίτητο να εκσυγχρονιστεί, να προσαρμοστεί στην εποχή μας, να εξυπηρετήσει αποκλειστκά και μόνο το στόχο για τον οποίο είναι προορισμένη, να κάνει τη ζωή του κάθε σπουδαστή και του κάθε φοιτητή καλύτερη. Άρα χρειαζόμαστε το φοιτητικό κίνημα που δεν έχουμε σήμερα."
Το λέει μόνος του... Ομολογία είναι αυτό πρόεδρε??? " Και όχι για να βολεύεται και να βολεύει"....."Άρα χρειαζόμαστε το φοιτητικό κίνημα που δεν έχουμε σήμερα."
Το σχολείο μπήκε φυλακή...
Ένα παλιό ρητό έλεγε πως "όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή". Το σχολείο και η φυλακή είναι δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες. Έχει συνειδητοποιήσει κανείς πως με το νέο νομοσχέδιο του Καλλικράτη στην παιδεία, που προωθεί το υπουργείο γίνεται πραγματικότητα αυτό το ρητό? Και υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που το αποδεικνύουν. Κι αν το συνδυάσουμε με το γεγονός ότι μόλις πριν από μερικούς μήνες φτιάχτηκε ένα νέο νομοσχέδιο για την ταχύτερη αποφυλάκιση μικροπαραβατών από τις φυλακές, για να επιτευχθεί η αποσυμφόρηση τους τότε αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Διάβασα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ την προηγούμενη εβδομάδα την ιστορία ενός παιδιού από τις φυλακές Αυλώνα. Ένα παιδί 21 ετών από χώρα της πρώην ΕΣΣΔ, ο οποίος πήρε τη δεύτερη θέση σε πανελλήνιο μαθηματικό διαγωνισμό. Ένα παιδί που περνάει έξι ώρες την ημέρα μέσα στο σχολείο των φυλακών, ένα παιδί που ο ελεύθερος χρόνος του είναι αφιερωμένος στο διάβασμα. Την ημέρα της βράβευσης του ο διευθυντής του σωφρονιστικού ιδρύματος δεν του επέτρεψε να πάει να παραλάβει το βραβείο του. Αυτή είναι η λογική τους.
Με τι όρεξη να ξανακάτσει αυτό το παιδί να διαβάσει? Ποιο κίνητρο δίνεται σε αυτόν τον άνθρωπο για να συνεχίσει? Αυτό κάνουν τα δύο υπουργεία. Αποθαρρύνουν... Η υπουργός κλείνει με την ευλογία της τρόικας τα μισά σχεδόν σχολεία της χώρας. Γιατί? Μα για να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία. Από τη μύγα ξύγκι δηλαδή... Το κέρδος πάνω από την παιδεία, αρκεί μόνο να βγαίνουν τα χρήματα για τη δόση του μνημονίου. Η παιδεία πάει κατά διαόλου αλλά ποιος χέστηκε? Τα λεφτά να βγαίνουν...
Συνεχίστε έτσι. Και εγγυημένα, σε λίγο καιρό θα έχετε περισσότερες φυλακές από τα σχολεία. Αλλά έτσι μπορείτε και να τα συστεγάσετε. Σιγά, και τι έγινε που οι μαθητές θα είναι στον ίδιο χώρο με τους βαρυποινίτες? Και τι έγινε που θα περνούν μπροστά από τα μάτια τους ναρκωτικά (τι? περνάνε ναρκωτικά μέσα στις φυλακές? ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!)? Έτσι θα γλιτώσετε κι άλλα χρήματα....
ΤΣΟΓΛΑΝΟΣ
Σαν Σήμερα: 16/03/2011
1881: Πεθαίνει ο ρώσος συνθέτης Μόντεστ Μουσόργκσκι.
1900: Αρχίζουν ανασκαφές στο ανάκτορο της Κνωσού από τον βρετανό αρχαιολόγο Άρθουρ Έβανς.
1921: Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει το Αφιόν Καραχισάρ.
1940: Η Ελλάδα αποκτά Αστικό Κώδικα.
1940: Γεννιέται ο ιταλός σκηνοθέτης Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.
1968: Μία από τις ντροπιαστικότερες σελίδες για τους αμερικανούς στον πόλεμο του Βιετνάμ. Δυνάμεις τους εισβάλουν στο χωριά Μάι Λάι και σκοτώνουν 450 αμάχους.
1978: Πεθαίνει ο ιταλός πρωθυπουργός Αλντο Μόρο, που απήχθη και δολοφονήθηκε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.
1992: Δεύτερος σεισμός μέσα σε δυο μέρες συγκλονίζει την Τουρκία, σκοτώνοντας 800 άτομα.
1998: Πεθαίνει, σε ηλικία 77 ετών, ο μεγάλος ηθοποιός Δημήτρης Χορν.
Η Siemens χορηγός των εκδρομών των φοιτητικών παρατάξεων!
Τελικά είναι μπλεγμένοι όλοι με τη Siemens…Και εσείς νομίζατε, όπως και εμείς ότι θα εξυγιάνουν την Ελλάδα μετά την αποκάλυψη του Σκανδάλου.
Χορηγός της εκδρομής της ΔΑΠ η εταιρεία Siemens και η θυγατρική της Sirona Τις ημερομηνίες τις βλέπετε;……..Περσινές..
Αυτό έλειπε να μην ήταν και χορηγός της ΠΑΣΠ η ίδια εταιρεία.
Εδώ τους είχε χρηματοδοτήσει σε σοσιαλιστικό camping.
Σε μια εκδρομή στη Μύκονο θα κολλούσε;
Ακόμη και την περίοδο που το σκάνδαλο συγκλόνιζε την καθημερινότητα μας με τις αποκαλύψεις που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας, οι κομματικές παρατάξεις αποδείκνυαν πόσο βαθιά είναι η εξάρτησή τους από τη Γερμανική εταιρεία.
Όταν νέοι άνθρωποι έχουν εμπλοκή στην διαπλοκή, φανταστείτε οι μεγαλύτεροι παράγοντες.
Θέλαμε και να ‘ματώσουν’ τα κόμματα..
Είναι χρόνια η ‘αγάπη’ Siemens – κομμάτων
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)